....

باز عاشقت شدم
داشتم آهنگی گوش می‌دادم
که شبیه موهای تو بود.

مثل یک جعبه جواهر
که در بیابان به دست آدم داده‌اند
نمی‌دانم باهات چکار کنم...

 
.....

عباس معروفی

حالم خوش است چون میدانم دیگر بدتر از این نمی شود.نمی دانم شاید هم بشود اما در این اوضاع بد، می دانم حالم بهتر از این نمی شود.

گرفتار خودخواهی بیش از حد  چند نفر شدیم  و دیدم که سایرین از بیش از حد بودن وقاحت آنها سکوت کردند...عکس العملها واقعا برام جالب بود...بعضیها چقدر بزرگوارند و بعضیها هم...!تو همین شرایط هست که میشه آدمها و ذاتشون رو شناخت.خوب واسه  این دنیا و اون دنیاشون خدابیامرزی جمع کردن!اینو مطمئنم که تاوانشو پس میدن!

این روزها میگذره و مهم نام نیکی هست که قراره باقی بمونه...

اما مهمتر اینه که من تصمیمم رو گرفتم و ادامه میدم حتی اگه شکست بخورم! دوست دارم دل هدی نازنینم رو شاد کنم و مهمتر از اون پدرم رو.

پس پیش به سوی جلو!

عبث است که فکر کنم هوای دلتنگی هایم را نداری نازنین

عبث است که شکوه داشته باشم از تو و بی قرارت باشم

می دانی ‍،تمام معادلات من عبث است تا وقتی جغرافیای ما متفاوت است

اما امروز حس کردم فرصتم در این بُعد طبیعت خیلی کم است و شاید نوبت کوچ من باشد به بُعد تو

تمام این سالها گریختم از سوگواریت اما ...

هوای دلتنگی هایم را که داری؟

تاب می خورم در حیاط خانه پدر بزرگ، زیر شاخه های درخت خرمالوی همسایه که از دیوار گذشته اند و سایه بان تاب شده اند. خرمالو هایش هر روز پررنگ تر می شوند.نارنجی آروم..آرومِ دوست داشتنی...پاییز زیبای من اومده اما بارون رو با خودش نیاورده...پاییز قدم زدنهای طولانی زیر بارون...دلم تنگ شده براش!

تاب می خورم و انگار فکر و خیالها هم توی سرم تاب می خورن...به این فکر می کنم که اگه فکر کردن هم صدا داشت،اگه خودش رو ابراز می کرد مثل کلام، کار دنیا به اینجا نمی کشید.

دلم برای کودکی تنگ میشه گاهی به خصوص در خانه پدر بزرگ!

پاییز هم  کم کم اومده و دیگه کسی نمیاد تاب بخوره و فکر کنه و باد لابه لای موهاش بوزه... تا سال دیگه این تاب تنها می مونه.